5 december
Zijn wij allen wel braaf geweest? Hebben wij zelf wel genoeg met anderen gedeeld? Of delen we eigenlijk alleen met de mensen die we persoonlijk kennen?
Sinterklaas was voor mij een feest van jeugdtrauma’s. Toen ik in Antwerpen woonde zette ik eigenwijs een keer mijn schoen terwijl dat niet mocht. Mijn vader reageerde daarop door mijn welgemeende liedje ‘Oh, kom er eens kijken’ te verknallen door er heel hard ‘een aardappel met een munt er in!’ door heen te zingen. De ochtend daarna zat er inderdaad slechts een rauwe aardappel met een Belgisch frankstuk (2 eurocent) in. Ik in tranen.
Pasgeleden ontdekte ik dat mijn vader het idee misschien wel heeft gejat van de Hollandse schilder Jan Steen (uit de Gouden Eeuw) die ergens op zijn beroemde doek ‘Het sinterklaasfeest’ ook een aardappel met een munt had geschilderd. Nu ja, het was dan in ieder geval een verantwoorde actie.
Gelukkig pakt het sinterklaas feest de laatste jaren steeds beter voor mij uit. De sint heeft kennelijk geleerd dat ik vet pissed ben als ik rauwe aardappels in mijn schoen krijg. Ik heb deze editie maar liefst vrij zaken gehad waar ik oprecht blij mee was. Dit stond er waarschijnlijk in het boek van de Sint:
Ontvanglijstje Janse H.:
1. De cd van Cecilia Bartoli (mezzo-sopraan) die hij op zijn surpriselijstje had gezet. We verbazen ons er over dat hij dit keer geen vriendin aan de Sint vraagt.
2. Een koekjespot met een kat erop. Aangezien Janse mentaal acht jaar oud is moet hij dat wel leuk vinden.
3. De peperdure dierenencyclopedie ‘Dieren’ van het WNF. Inderdaad een mooi boek met maar liefst 2000 dieren er in en vele prachtige foto’s. Wilde hij vorig jaar ook al, maar toen hebben we zijn Sinterklaasgeld aan Unicef gegeven. Terecht.
4. Iets waar hij foto’s in kan stoppen om die vervolgens aan de muur te hangen. Heeft hij niet gevraagd, maar het is wel handig.
5. Een teken van leven
Een teken van leven. Van wie?
<spannend muziekje>
Stel je voor: je bent zes jaar oud en je gaat verhuizen naar een ander land. Je moet afscheid nemen van je beste vriendinnetje die je de dertien jaar daarop niet meer ziet of hoort. Je ouders en leraren beslissen dat het maar beter is als jullie gescheiden van elkaar in de klas zitten. Eergisteren kreeg ik een mailtje van dit meisje dat ik dertien jaar geleden voor het laatst sprak. Het meisje dat voor mijn ogen een nummertje van het honderdbord liet verdwijnen. Het meisje dat mij een kortstondige carrière als fotomodel bood (zie foto).
Als goochelaar verbaas ik mij nog over weinig maar nu spookten er duizenden vragen door mijn hoofd: Hoe is het mogelijk? Hoe kan dat? Hoe kan dat!
het sinterklaasfeest van Jan Steen