Vriendin
Laat mij los als ik er niet ben…
Verlang naar mij als ik er wél ben…
Dit sms’te ik eergisteren naar Corine (Skitty). Ze miste me…
Er heeft een omslag in mijn leven plaatsgevonden: ik ben bezet. Meisjes komen er snel achter:
‘Hoi ik ben Eva! Ik ken jou van de colleges milieueconomie en beleid.’
‘Ah, hoi! Ik ben Janse! Studeer je bos en natuurbeheer?’
Op dit moment wordt ik aan mijn arm meegesleurd door een ander meisje met het commentaar: ‘Deze had ík besteld.’
Jep. Ik ben heel erg bezet. Hoe kan dat nu weer? Heb ik mijzelf werkelijk toegelaten om verliefd te worden op een oranjeharig meisje met een bril en een lawaaiige kat? Hoe ging dat? Unitas. Feestje. Dansen. Foto’s bekijken, spelletje met spelen met haar handen… en toen stonden we daar in het deco-hok en ze bekende mij dat ze zo ontzettend verliefd op mij was. Zo oprecht… er knapte iets in mij. Ik dacht: loop jij maar heen met mijn vrijheid. Ik ben er nu voor jou. We stonden er minstens een uur. Kussend en strelend in het deco-hok.
Ik denk veel aan haar.
Ik denk: wat is ze lief.
Ik denk: wat is ze zacht.
Ik denk: wat is ze warm.
De wereld is hetzelfde en toch anders.
We doen zoveel samen: we acteren, we eten, we aaien de kat, we aaien elkaar, we gaan naar een concert, we praten, we drinken een drankje, we hebben lief…
Oh, het is nog pril: nog twee weken maar
Anderhalve maand geleden reden we samen op de fiets. Ze had het over mijn valentijns-weblog. Ze zei: ‘Omwille van de kunst zou het zonde zijn als jij ooit een vriendinnetje kreeg.’ Maar we hebben besloten dat we samen horen. Omwille van de kunst. Onder andere...