Over James, de fotocamera en oliebollen
Het eerste uur van het nieuwe jaar is geweest. Ik heb een beetje buikpijn, veroorzaakt door oliebollen. Ik had mij namelijk voorgenomen (zie je, daar ga ik al) om de traditie van mijn oma, die afgelopen zomer helaas overleden is, in stand te houden. Die traditie hield in dat ieder pannetje in het huis werd gevuld met oliebollen. Vijf pakken mix, één kilo rozijnen en vele pannetjes later hield ik het voor gezien. Ik moet er ongeveer honderd gebakken hebben. Op het moment hebben we nog vier schalen oliebollen over. Als we stug dooreten zijn ze voor februari op.
Zoals gewoonlijk zaten we voor de buis, die laatste paar uren. Maar Koefnoen vond ik flauw en Lebbis en Jansen waren een verspilling van uitzendtijd. Dus ik ben naar mijn kamertje gegaan, heb wat kaarsjes aan gestoken, een muziekje opgezet en op mijn bed gaan liggen. Daar lag gelukkig ook mijn allerliefste James, onze bejaarde, Abesijnse kater. Ondanks dat James mijn bed besmeurd met kwijl en modder is hij een van mijn meest trouwe vrienden. Met veel gespin en kopjes maakte hij mijn avond goed.
Er is veel misgegaan in het afgelopen jaar. We hebben er met z'n allen een potje van gemaakt. Ik verwacht niet dat de wereld er in 2007 op vooruitgaat, want wij mensen zijn zo eigenwijs als de neten. Gisteren liep ik door de stad. Ik kocht een daklozenkrant en gaf twee euro aan een straatmuzikant, ook al speelde hij niet op zijn gitaar. 'Thank you, man!' zei hij. 'No thanks, have a nice day.' Ik liep weg met een groot schuldgevoel. Twee euro is niet genoeg, wist ik. 200 euro is ook niet genoeg en 2 miljoen euro zal ook niets uitmaken. De halve wereldbevolking is arm. Daar valt niet tegen op te boksen, zelfs niet als je honderd vrienden hebt.
Voor mij persoonlijk was 2006 een topjaar. Ik ben er op alle fronten op vooruitgegaan. In de liefde, in de wereld, met het goochelen en op school en meer is er voorlopig niet. Ik heb er twee vrij elementaire passies bij gekregen (ik had ze al wel, maar dat is me pas sinds kort duidelijk): slapen en eten. Nu was daar vandaag ruim de gelegenheid voor en die zal er in de rest van de kerstvakantie ook nog wel zijn.
Ik ben benieuwd en enigszins zenuwachtig over wat het nieuwe jaar mij zal brengen. Het begint natuurlijk met eindexamen doen. Als dat dan is gelukt zal ik voor den drommel weer opnieuw moeten beginnen, op de universiteit. Het wordt verhuizen en stressen en nieuwe vrienden maken. Maar ik denk dat er nog wel genoeg ruimte zal zijn voor slapen en eten en op zijn tijd een goocheltruc. Ik zal gewoon blijven wie ik ben en zijn zoals ik wil zijn.
Mijn ouders riepen mij weer naar beneden want dat vonden ze gezellig. Het was mij om het even. We keken Paul de Leeuw die wél leuk was en naar Adje, die het vuurwerk véél te vroeg ontstak, wat we allen een meesterlijke grap vonden. Daarna was het aftellen en toasten en vuurwerk kijken. Ik holde naar boven om de camera te pakken en ik probeerde wat sfeerbeelden te maken, maar ik denk niet dat die zijn gelukt. Terug naar mijn kamer dan maar.
Kijk daar komt James alweer binnen. Hij loopt mank en hij klimt steeds moeilijker de trap op. Wat als hij er niet meer is? Wie moet er dan tegen mij aan liggen? Gelukkig is het nog niet zo ver, dus ik denk dat ik hem nog maar even ga aaien en hem ga troosten vanwege al het lawaai en die vervelende mensen die liever de lucht vervuilen dan de hongerige medemens voeden.