Sjahrazad!

Wat is de ware aard van Steil? Dat heb ik mij al jaren afgevraagd. De eerste keer dat ik mij realiseerde dat ik dat wilde weten was na een merkwaardige avond in een jeugdhotel in Recife, Brazilië. Ik was daar. Samen met een groep van dertig jongeren die net anderhalve week in het binnenland hadden doorgebracht. In het hotel deelde ik een kamer met Jasper. Hij had krullend haar en daarom noem ik hem al sinds tijden ‘Krul’. Ik deelde mijn kamer ook met Thomas die ik, ook vanwege het haartype, ‘Steil’ noem.

Krul kende ik al jaren. Hij was mijn beste vriend. Het was een ingewikkelde persoon. Hij had aparte sociale gewoonten (zoals het bewust penetreren van iemands intieme zone, zodat de stuipen over je rug liepen) en was een even begaafd als gepassioneerd muzikant. In elke situatie kon hij muziek maken. Als hij zich even verveelde, dan haalde hij een instrumentje tevoorschijn (een neusfluit, een mondharp, een schud-ei, etc.) en vertolkte dan een klassiek stuk met griezelige precisie. Het meest verbazingwekkende dat ik hem ooit heb horen doen was dit: iemand mocht een willekeurig klassieke compositie noemen (gekozen werd ‘Rondo alla Turka’) evenals een willekeurige noot (bijvoorbeeld ‘E’). Krul speelde dan het stuk zónder die ene noot. Zelf speel ik ook een beetje piano en ik kan mij geen opdracht indenken die meer tegen je intuïtie indruist.

Steil kende ik nog maar een jaar. Het eerste dat mij ooit aan hem opviel was zijn uitmuntende sociale vaardigheid. Nog geen uur na zijn introductie hoorde ik mijn buurman in de avondgroep zeggen: ‘wat een geweldig iemand om er bij te hebben!’. Dit was overigens de groep jongeren met wie ik later in het jeugdhotel zou eindigen.

Bij het downloaden kwam ik een liedje tegen van Franz Ferdinand. Toen ik het hoorde moest ik opeens denken aan dat beruchte kampeerweekend, een jaar geleden. Het weekend van mijn dramatische ontgroening, dacht ik met een grijns op mijn gezicht. Achteraf lach je je dood om dat soort dingen maar op het moment zelf was er niets grappigs aan.

Het was avond en ik was dezelfde einzelganger die ik nu nog steeds wel een beetje ben. Iedereen lag in bed of zat bij het kampvuur, maar ik maakte een wandelingetje langs de oever van het fort. Daar zaten Steil, Eleanor en Lisa te kletsen en te roken. Ik ging erbij zitten en babbelde wat mee. Het kabbelende water stroomde langs onze voeten en ik keek met afschuw naar de rook die Eleanor uitblies.

Het gesprek ging natuurlijk al snel over seks en we kwamen er achter dat zowel Steil als Eleanor geen maagd meer waren, maar ja, die hadden ook allebei een grote liefde. Die van Eleanor was erg goed, daar had ze al een half jaar mee. Dat was ook haar record geloof ik. De relatie van Steil duurde natuurlijk al veel langer. Lisa en ik hadden geen relatie en waren nog wel maagd. Lisa was zo maagd dat ze naar het toilet moest, al betwijfel ik nog steeds of dát er iets mee te maken had.

Hoe dan ook: vanaf dat moment liep alles uit de hand. Zodra Lisa weg was werd het gesprek voor ons doen wel erg erotisch. Eleonor kwam er achter dat ik nog 'groen' was, hoewel ik dat ad proberen te vebergen. Geen probleem, zij zou dat varkentje wel even wassen. Even later lagen we zoenend in het gras. Ik herinner me nog dat het heel anders was dan dat ik mij aanvankelijk had voorgesteld. Veel slijmeriger en zo.

Steil was een beetje jaloers geloof ik. Even later lagen híj en Eleonor in het gras. 'Nou, hoe vond je het filmster?' vroeg zij.'Ik wil nog wel een keer.' mompelde ik droog. En voor ik er erg in had kreeg ik de tweede tongzoen in mijn leven. Maar toen melde Steil dat ook híj nog een keer wilde en even later waren beide heren twee keer geweest.

Het duurde even voor het kwartje viel maar opeens besefte Eleanor dat ze haar vriendje had verraden. Ze rende huilend weg. Steil keek me geschokt aan en zei: 'Oh nee! Dat was niet grappig!''Oh' zei ik. Tsja, wat moet je anders zeggen als je zonet voor het eerst hebt gezoend met een meisje dat daarop huilend is weggelopen.

Ook Steil was onthutst want hij had net zo goed iets gedaan wat zijn vriendinnetje nóóit goed zou keuren. Lisa kwam terug van de plee en was verbaast over de treurige stemming die er heerste. Eleanor had zich ergens opgesloten en had betraand haar vriendje gebeld en alles opgebiecht. Dat was Steil niet van plan. We mochten er niets over zeggen.

Uiteindelijk heeft géén van de twee relaties het voorval uiteindelijk overleefd. Dat was dus mijn ontgroening. Maar dan vraag ik mij toch angstvallig af: hoeveel relaties zullen er nog door mijn toedoen sneuvelen?

Het pad was een kwartier lang en aan het eind ervan was een coffee shop. Vijf over één 's nachts kwamen we daar aan. Hij was net dicht gegaan. Wij balen. 'Is er een andere coffeeshop in de buurt?' vroegen we aan een hiphopper die ook naar het 'gesloten'-bordje aan het staren was. 'Nee man. Dit is de enige ******* coffeeshop in de hele ******* wijk.'Oh.'

De volgende dag stonden we er weer. Ruim 7 uur voor sluitingstijd. Dit keer was het obstakel een uitsmijter die naar ons ID vroeg. Krul's paspoort was niet meer geldig en Steil was nog geen 18. Het kwam er op neer dat ik de enige was die naar binnen zou komen. Ik was nog nooit in een coffeshop geweest. Laat staan dat ik er ooit iets had gekocht.

'Aha, maar wat moet ik dan precies doen.''Je gaat naar binnen en vraagt om één hasj-joint en één weed-joint.''Aha, en dan moet ik die gewoon betalen?''Ja.''En dan gewoon weer naar buiten?''Ja. Schiet nou eens op!'Zo simpel was het. De boodschappen kostte 2 minuten en 7 euro.

Hadden we dus eindelijk onze joints, bleken we geen aansteker te hebben.

Op een boomstronk achter het scoutinggebouw nam ik mijn allereerste 'Heis'. Ik had er op gestaan dat ik het ook mocht proberen. Ik was tenslotte degene die de joints had gekocht. Nu dan. Krul overhandigde me de weed-joint. Voorzichtig nam ik een trekje en keek verbaasd naar de rook die uit mijn mond kwam. Was dat het? Ik merkte er niets van.

'Je doet het niet goed.' zei Krul. 'Je moet eerst de rook in je mond zuigen en dán inhaleren.

Dat deed ik. Bij de tweede Heis zoog ik eerst een hele hoop rook in mijn mond en inhaleerde dat. Ik stikte zowat. Er kon geen zuurstof meer bij. Ik hoeste en proeste en viel zowat om.

'Nee.' zei Steil, 'Je doet het niet goed. Je moet kleine trekjes nemen.'

Dat deed ik. Bij de derde heis nam ik een klein trekje en inhaleerde dat. Het prikte een beetje en verder niets.

'Merken jullie dan wel iets?' vroeg ik.'Nou, ik vind het niet zo'n sterke joint.' zei Steil.'Nee, ik heb wel eens sterkere gehad.' zei Krul.'En ze waren nog duur ook.' zei Steil.'Eigenlijk zijn het gewoon vette oplichters.' zei Krul.'Maar zijn jullie nu stoned of niet?' vroeg ik.Daar moesten Steil en Krul erg om lachen.'Je wordt niet zo snel stoned van een halve joint.' zei Krul.'Toch wel. Laura was na een halve joint vet stoned.' zei Steil.'Ja, maar die was 15.'

Al met al begreep ik nog steeds niet wat er nou zo leuk was aan blowen. Ik zal het wel verkeerd hebben gedaan, of misschien was de joint niet goed. Of misschien werkt het nooit de eerste keer. Hoe het ook zij. Ik ben niet onder de indruk. Ik vind het allemaal maar een opgeblazen zaak, dat blowen.

Als je met Thomas afspreekt dan kun je ervan uitgaan dat je aan het eind van die 'date' over flink wat meer wijsheid beschikt. Ook wel fijn: hij komt op tijd en hij komt voorbereid.

De zon was al onder en we liepen door de duinen. We hadden al flink wat gespreksonderwerpen achter de rug. Over het nut van web-log's schrijven, over reizen naar Nepal en over mislukte scheikunde-experimenten. Thomas droeg een tas op zijn rug. Dat was mij eerst niet eens opgevallen. Maar op gegeven moment vroeg hij: 'Wil je thee? Ik heb thee mee.' Dat wilde ik wel. Daarop haalde hij een thermoskan uit zijn rugzak en twee bekers. We gingen op een bakje zitten en hij schonk thee in. Ik vroeg: 'Heb je ook suiker?''Nee. Je zult het zonder suiker moeten doen.''Dan maar geen suiker.'

'Ik heb nog iets mee.' zei hij 'Moet je eens raden hoe groot een citroen kan worden.''Zo groot.' zei ik, en ik beelde met mijn handen de grootte uit die mij realistisch leek. Zo groot als een hockeybal ongeveer. Thomas glimlachte en haalde een citroen uit zijn tas ter grote van een kleine meloen. Hij haalde ook een snijplank en een broodmes uit zijn tas. En ik dacht dat ík een aardig potje kon toveren.

Nu was Thomas wel een beetje aan het valsspelen en dat gaf hij zelf ook toe. 'Het is eigenlijk geen citroen, ook al ziet hij er wel zo uit. Het is een polidinges.' Of hoe het ook mag heten. Geen echte citroen in ieder geval. Hij smaakte ook niet zuur, maar hij zat wel vol met pitten en was heel taai. Maar het was wel een nieuwe ervaring en dat telt.

Er liepen drie mannen langs met twee kleine zwarte honden. Zij bromden wat. Wij bromden wat terug.

Thomas vond het geen slechte plek om met een meisje te zitten. Dat leek mij ook niet en als ik een meisje was geweest, dan was ik ook zeer gevleid geweest met de thee en de Polidinges en dan was dit wel het mooiste moment om met elkaar te zoenen. We keken naar de roze en oranje lucht tussen de bomen en de voorzichtig fonkelende sterretjes in het eerste beetje nacht.

Voor het eerst in 18 jaar pasen begin ik sympathie te voelen voor die arme Jesus die een hele weg van leiden moest afleggen om te laten zien dat hij niet kapot te krijgen was. Ikzelf ben daarentegen wel degelijk kapot te krijgen. Dat ben ik de afgelopen twee dagen maar al te goed achter gekomen.

Uiteindelijk hebben we Mellissa's verjaardag drie keer gevierd. De morgen na de eerste keer (zie vorige weblog) stond ik laat op. Toen ik had ontbeten trok ik snel mijn pak aan, want ik moest nog optreden. In Santpoort goochelde ik prodeo voor de Zorgspecialist. Er was alleen één probleempje: er was geen publiek. Dus heb ik maar voor het personeel gegoocheld en ballonfiguren gemaakt en gewacht tot er wél publiek was.

Ik was pas om vier uur thuis en ik haastte mij naar de Haarlemmer Hout omdat ik daar met vrienden had afgesproken om Melissa's verjaardag (nogmaals te vieren). Ik kreeg een slokje Mousserende wijn en enkele gesmolten chocoladesoesjes. We spraken af om die avond af om naar het strand in Zandvoort te gaan en daar te overnachten.

Nu leek mij niets romantischer dan overnachten op het strand en er is ook niets romantischer dan dat. Één tip: doe het niet in April. Het was die nacht ijs en ijskoud en dat was ook de reden dat iedereen naar huis wilde. Ik besloot door te zetten en dat lukte ook, mede dankzij het paarsharige meisje die met name in het Engels zingt en besloot om ook te blijven.

Om zeven uur 's ochtends kwam ik thuis. In de boom zong een zwarte lijster van zijn verdriet over het verlies van zijn eieren maar dat hij een goede hoop had ze vandaag weer terug te vinden. Eenmaal binnen nam ik een lange, warme douche, dronk twee koppen koffie en ging ik in de ochtendzon zitten.Toen ik eenmaal bekomen was van de vreemde nacht reed ik naar de kerk. Ook tijdens het paasontbijt dronk ik veel koffie om mijzelf staande te houden. Na het ontbijt was er een kerkdienst, maar omdat ik bang was in te dommelen tijdens de preek ging ik maar met de zondagschoolkinderen mee om paaseieren te schilderen. Na de dienst reed ik rechtstreeks naar het bejaardentehuis. Niet om mij daar te laten opnemen, maar om te brunchen met mijn opa. Het eten was goed, maar het koste mij veel moeite om mij aan het tempo van de oudjes aan te passen. Geduld is een schone zaak. Na een half uur dezelfde verhalen te hebben aangehoord ging ik toch maar even mijn benen strekken. Toen het hele circus afgelopen was, ging ik naar huis waar ik een actiefilm keek om overeind te blijven. Na het eten dronk ik een kop thee en ik ging in bad. Daarna kon ik slapen. Eindelijk.

Heroverwegingen

Nu ik twintig ben merk ik dat ik een groot deel van mijn tijd spendeer aan het ontwikkelen en toepassen van belangrijke waarden die ik van mijn ouders heb geleerd. Zij zijn de afgelopen twintig jaar natuurlijk mijn grote voorbeelden geweest en aangezien ik opgevoed ben door een lerares en een dominee is er dus genoeg om over na te denken. Ik probeer kritisch na te denken over wat ze mij leerden en ik moet eerlijk zeggen dat ik ook een hoop van hun gewoontes niet begrijp en soms zelfs compleet onzinnig vindt. Gelukkig laten mijn ouders mij daar geheel vrij in en ik kan oprecht zeggen dat mij nooit iets is opgedrongen.

Nu ik de vrijheid heb om zelfstandig mijn leven in te richten gaat er een hoop op de schop. Ik ben nu bijvoorbeeld al meer dan een jaar vegetariër. Ik geloof niet in God, zoals mijn ouders, maar ik acht de leer van de Boeddha zeer waardevol. Ik probeer niet dogmatisch te leven maar op grond van wat rationeel gesproken te verkiezen is. Eventjes heb ik bijvoorbeeld overwogen om nooit meer iets alcoholisch aan te raken (na een stevige kater natuurlijk). Waanzin. Als je verantwoordelijk met alcohol om kunt gaan is er geen enkel probleem.

Het is mijn ouders nooit gelukt om mij aan het sporten te krijgen want ik wilde niet. Nu wil ik wel. Per week zit ik twee tot drie uur in de sportschool. Mijn conditie gaat omhoog. Ik ben er trots op dat ik nu met gemak een coopertest zou kunnen lopen zonder flauw te vallen aan een zuurstof tekort.

Natuurlijk denken mijn vrienden heel erg anders over de dingen na dan ik. Bij Marcus hoef ik niet aan te komen met een heerlijke vegaburger, dat vind hij maar troep. Peer zou ik nooit kunnen verleiden om Femke Halsema of Agnes Kant te stemmen, hij zou mij hard uitlachen. Krul, iemand met sterke ethische waarden als het gaat om vrouwen, kan ik beter niet benaderen met mijn complexe theorieën, want die wil hij simpelweg niet horen.

Mijn nieuwe set normen en waarden worden naar mijn idee vooral gestuurd door mijn opleiding, mijn vrienden en mijn vereniging, kortom mijn complete sociale netwerk. Onbewust kies ik steeds meer de mensen eruit die op mij lijken. Darwin bijvoorbeeld ('Darwin' is natuurlijk weer een gefingeerde naam voor een van mijn vrienden) is net zo sceptisch en zeer geïnteresseerd in de structuren en continuïteit van het leven. Grappig is het om te zien hoe ik steeds meer harmonie lijk te vinden in mijn bestaan. Steil lijkt qua ideeën van al mijn vrienden nog het meest op mij en is qua aanpak mijn grote voorbeeld. Hij is zeer openminded maar ook erg kritisch en skeptisch. Toen ik hem laatst benaderde met een mogelijke theorie over reïncarnatie was het eerste wat hij zei: ' Mwa dat zou kunnen, maar het kan ook best dat het allemaal onzin is.' Hij geeft toe dat hij ook maar wat probeert.

Geen axolotls

In mijn denken vinden grote veranderingen plaats. Ik betrap mijzelf er steeds vaker op dat ik bevooroordeeld ben ten opzichte van iets waarvoor dat niet hoeft. Als ik geconfronteerd wordt met een probleem probeer ik mijn ergernis en woede zo snel mogelijk te temperen om meteen door te gaan naar de oplossing van het probleem. Steeds vaker laat ik dingen die ik niet kan veranderen gewoon voor wat ze zijn en steeds vaker laat ik flink wat hardnekkige verlangens los (maar niet allemaal…).

Laatst had ik mijzelf bijvoorbeeld het wilde plan aangemeten om gitaar te leren spelen en om axolotl's als huisdieren te gaan houden. Maar uiteindelijk was gitaar niets voor mij. Ik denk dat ik er een eind mee zou komen, maar het is niet origineel. De helft van alle jongeren heeft tegenwoordig een gitaar op zijn of haar kamer liggen. Ik speel al keyboard. Laat ik daar maar eens beter in worden. Bovendien hebben axolotls een hekel aan gitaarmuziek. In de toekomst zal ik vaak voor lange tijd weg zijn en wie gaat dan voor die diertjes zorgen? Niet iedereen vindt ze bovendien mooi en als ik later de ware tegenkom, dan moet ik niet hoeven kiezen tussen de axolotls en haar.

Ik denk de laatste tijd dus veel na over wat ik doe, waarom ik dat doe en wat ik zou moeten doen. In mijn gedrag merkte ik laatst op dat ik eigenlijk altijd bezig ben met het vermaken van mensen. Het is mijn manier van communiceren. Als ik met mensen praat maak ik, zelfs over halsbrekende onderwerpen gaat, veel grapjes en als ik wat meer moeite wil doen, draag ik gedichtjes voor, zing ik liedjes en doe ik trucs. Ik sloof mij vaak ontzettend uit om ervoor te zorgen dat mensen het met mij in de buurt naar hun zin hebben. Hier zat ik best wel mee in mijn maag, want er is niets op tegen om te willen dat mensen je een toffe peer vinden. Maar wat als je nu niet anders kan dan de hele tijd de clown uit te hangen en om aandacht te vragen? Gelukkig ben ik er nu achter dat ik wel anders kan en dat er weinig dwangmatig is aan mijn manier voor communiceren. Tot op zekere hoogte zijn wij allemaal 'performing artists'.

De tijd gaat hard. Er zijn nog veel dingen die ik wil leren en veel dingen die ik in mijn leven anders zou willen hebben. Ik ben zo dankbaar dat ik de middelen heb die mij de vrijheid geven om te worden wie ik ben: goede vrienden, lieve ouders, materieel comfort, een goede gezondheid, een gezond verstand en een open geest. Dankzij dit soort dingen durf ik steeds vaker dingen die ik eerst niet durfde…

Sauna

Ik was nog nooit in een sauna geweest maar ik wist dat het er heel erg warm was en dat iedereen bloot zou zijn. In de sauna is het de bedoeling dat je ontspannen bent. Acteurs zijn over het algemeen niet de meest ontspannen mensen dus leek het mij een interessante ervaring om mee te gaan.

Nu vormen de meeste saunacomplexen een soort pretpark voor volwassenen met allerlei attracties: Finse sauna, infraroodsauna, lichttherapiesauna, muzieksauna, Turks stoombad, Hamam, verschillende whirlpools en lounge, kruidenbaden, ijsgrot. Je loopt ook op zo’n manier door die hele toestand: ‘Nu gaan we naar de scrubruimte.’ ‘Nee ik wil eerst wat eten.’ ‘Laten we in het kruidenbad gaan.’ ‘Oef, hier zijn wel heel veel mensen, laten we iets anders zoeken.’

Het was ook erg leuk. Toen ik klaar was, was de lucht in mijn longen ververst, net als mijn vochtreserves, ik had geen dode huidcellen meer, had cardiovasculaire oefeningen gedaan en ik had een hogere weerstand opgedaan en was bovenal heel erg relaxt.

Maar het belangrijkste wat ik in de sauna heb opgedaan zijn nieuwe inzichten. Tijdens de dag kwam ik er achter dat mensen in staat zijn hun seksuele driften in de ijskast te stoppen (interessante vorm van beschaving), wat er kan gebeuren als je het haar op je rug niet weghaalt en hoeveel relaties en intriges er langs mij heengaan op Unitas. Maar de belangrijkste les was dit: als iedereen in zijn blootje rondloopt wordt er openhartiger en eerlijker gepraat.

Het mooiste moment van de dag was toen ik naast Skitty in het Turkse stoombad zat. Door de stoom konden we niet veel meer zien dan elkaar zoals we waren en het licht van de lampjes in het plafond. Op zo’n moment is er geen sprake meer van vooroordelen en voorbehoud. Dán kom je er achter wat voor mooie dingen je met iemand deelt, maar ook wat voor eigenschappen en ideeën iemand uniek maken. Het voelde heerlijk vertrouwd om daar zo te zitten. Ik voelde mij helemaal in mijn element, totdat er achter mijn hoofd een koude sproeier aanging.

Toen ik uitgeput thuiskwam van het hele avontuur dacht ik: dit soort dingen moet ik vaker doen. Het is de tijd van het leven om dit soort dingen te doen en te ervaren. Als twintiger heb je denk ik vooral de missie om de wegen te openen naar je dromen en je leven te structureren naar wat goed voelt. Ik heb nú meer vrijheid dan ik ooit zult krijgen. Om mij heen zie ik een hoop leeftijdsgenoten verdwalen in dit proces van keuzes en verantwoordelijkheid. Vaak weten ze niet eens wat ze eigenlijk willen. Dat is heel erg belangrijk om te bepalen: wat wil ik met mijn leven en waarom? Dan moet je afvragen hoe je dat kunt bereiken. Veel uitproberen en daarop reflecteren zijn belangrijke wapens. Wees niet bang om te vallen want ook zulke ervaringen zijn waardevol voor later. Succes twintigers!

Stap 1

Zorg voor weinig weerstand. Eet niet te veel fruit. Schenk even geen tijd aan je conditie en plan je agenda vol. Doe veel aan school en doe nog meer ernaast. Zorg voor een goede dosis stress. De beste garantie voor ziek worden is om dan tot vier uur ’s nachts mee te helpen op een feestje en dan weer vroeg opstaan.

Ik vind het schandalig van mijzelf dat ik mijn gezondheid op zo’n voorspelbare wijze heb laten aftakelen. Gelukkig weet ik ook wat ik moet doen om weer beter te worden…

Stap 2

Vrijdagmiddag lig ik met Corine in de uiterwaard. De zon schijnt en wat verderop staan wat paarden te grazen. We eten samen uit een bak bananen-caramelijs van de Albert Heijn. Mierzoet maar best lekker. Als we niet meer kunnen gaan we languit op de grond liggen en we kussen zachtjes. Maar ik ben er niet bij met mijn hoofd; mijn geest gedraagt zich als een onrustige wolk van zoemende bijen. Er prikken harde kluiten aarde in mijn rug en er vliegen de hele tijd beestjes in mijn neus.

Ik sta op en loop naar de waterkant. Corine komt achter mij aan. Er is een begroeid stukje langs de rivier waar ik op een imaginaire ontdekkingreis ga. Er ritselt iets, een paar meter voor mijn voeten. Het is een donkergroene slang. Corine ziet hem ook. ‘Wat mooi.’ zegt ze rustig. Dat is een andere reactie dan wat je van de meeste meisjes zou verwachten.

De slang kruipt haastig weg. Wij vervolgen onze tocht door het kreupelhout van de woeste natuur. Ik probeer de lege condoomhulzen op de grond uit alle macht te negeren. Op gegeven moment zie ik iets. ‘Niet bewegen!’ zeg ik tegen Corine. Het is een boomstronk. Rustig loop ik er op af met mijn arm uitgestrekt. Ik laat de stronk voorzichtig aan mijn hand ruiken. ‘Kom maar, Corine, dan kun je hem aaien.’ Corine komt dichterbij en aait de boomstronk over zijn hals.

We gaan daarna nog even naar de paarden kijken en naar het stromende water van de Rijn. Maar eigenlijk wil ik naar huis. Ik leg het uit aan Corine en ze gaat met mij mee. Thuis gaan we samen in mijn eenpersoonsbed liggen. Nog steeds bevind ik mij in een soort trance. Samen bladeren we door een boek met foto’s van een wonderschoon, onbewoond tropisch eiland.

Als het tien uur is gaan we koken. We eten terwijl we een film kijken over een Tibetaanse monnik die uit een klooster vlucht om de echte wereld te leren kennen.

Na de film gaan we naar bed.

Stap 3

Ik word wakker naast mijn lief. Mijn hoofd zit vol met snot en andere dingen. Ik voel mij bepaald niet beter. Vandaag had ik beloofd op te treden op Unitas. Ik zou een korte inleiding geven op de film ‘The Prestige’ die ze zouden kijken. Het was om twee uur ’s middags en ik wist nog niet eens wat ik zou gaan doen tijdens die presentatie.

Samen douchen we en we ontbijten met tosti’s. Ik krijg mijn tweede tosti maar half op. Snel doe ik een paar trucs in een katoenen tas en trek ik iets goochelaarsachtigs aan. Corine moet nog even langs huis om haar luidruchtige kat Mao eten te geven en wat spulletjes te pakken. Zelf fiets ik zwetend de berg op. Eenmaal op Unitas word ik gebeld door mijn moeder. Ik volg niet echt wat ze zegt. Er was post van mijn telefoonaanbieder. Quinten bijna jarig. Bijna Pasen. Tuin in bloei. James mist mij.

Het optreden gaat goed. Om vijf uur drink ik een kopje thee bij Rebus thuis. Rebus is mij er een. Iedere keer dat ik hem zie denk ik: ‘Dat is de Grote Vriendelijke Reus’. Hij is langer dan ik. Heeft korte, donkere stekeltjes en diepbruine ogen. Hij laat altijd zijn schouders hangen en oogt dan misschien wat slungelig. Hij heeft een passie voor verantwoord en lekker eten en pianomuziek van Satie. We maken samen wat muziek en gaan dan weer terug naar Unitas. Daar eten we en we kijken naar een Monty Pyton film. Daarna ga ik naar huis.

Stap 4

Ik word zondag om twaalf uur ’s middags wakker. Mijn lichaam voelt aan alsof alle energie eruit is gezogen. Loom ga ik onder de douche staan en laat het hete water over mijn lichaam glijden en zo al het opgedroogde zweet van mijn lichaam spoelen. Ik heb meer dan dertien uur geslapen en toch voel ik mij dodelijk vermoeid.

Het is palmpasen en mijn ontbijt bestaat uit zes San Fransisco-biscuits, twee kiwi’s, een paracetamol en een glas coca-cola zero. Ik ga terug in bed liggen met een stripboek en een kop hete koffie. Ik rust uit. Gewoon niets meer doen, alleen maar beter worden.