Ik ga door
Ik ga door, voor de bladeren
Die van hun tak gevallen zijn
Ik ga door, voor de kinderen
Die hun knuffelbeest zijn kwijtgeraakt
Voor de ouderen die zonder rolstoel
Geen brief meer kunnen zenden
Voor de profvoetballer die zijn bal
Maar niet in dat hokje krijgt
Voor de aap die op zijn hoofd krabt
Omdat hij zijn boom niet vinden kan
Want die is neergestort, die is gekapt
Door een vreselijk arme man
Ik ga door, Ik ga door
En ik hoop dat ik het kan
En dat het mij wel zal lukken
En anders ga ik door
Met iets anders
Ik ga door voor de Japanner
Die uren in de file staat
Ik ga door voor
Kijk eens wie we dáár hebben!
Dit is Steve Irwin, de man die niets liever deed dan op krokodillen springen om vervolgens uit te leggen hoe belangrijk het is dat we lief zijn voor de dieren. Hij was altijd energiek, vrolijk en op televisie. Irwin is helaas gestorven aan het Houdini-syndroom. Dat houdt in dat als je leven bestaat uit het doen van gevaarlijke dingen, het vroeg of laat wel een keertje fout gaat, simpelweg omdat het gevaarlijk is. In dit geval was het een laffe pijlstaartrog die de pret bedierf. Ook in het dierenrijk heb je zo je rotte appels. Ik zal Irwin altijd herinneren als de man die ook hart had voor dieren die de rest eng vond. En wat betreft het crocodile-jumpen: krokodillen kunnen best een stootje hebben en plat waren ze toch al.
Dit is de Dalai Lama. Het is een heel belangrijke man. Hij zegt dat we allemaal aardig tegen elkaar moeten zijn en dat je nooit niemand’s land af mag pakken. Zelf is hij altijd aardig en heeft hij nog nóóit iemands land afgepakt en zodoende geeft hij het goede voorbeeld. Verder geeft hij les over hoe we kunnen leven zonder steeds te moeten lijden en hoe we gelukkig kunnen zijn zonder de nieuwe Playstation 3 (die dingen hebben nota bene met elkaar te maken.) De Dalai Lama is de spirituele leider van het Boeddhisme, een geloof dat meditatie belangrijker vind dan overtuigen en waarbij je niet constant wordt beïnvloed door vervelende almachtigen. Erg tof!
Dit is Frans de Waal. Hij besteedt zijn levensdagen aan het bestuderen van apen. Zo heeft hij ontdekt dat dieren elkaar niet alleen maar uitmoorden om te overleven, ze werken ook op hoog niveau samen. Ook heeft hij veel geschreven over de Bonobo. Een aap die tot 1928 officieel nog niet bestond, maar daar sindsdien wel even wat verandering in heeft gebracht. Dat resulteerde in een hele hoop samenwerking maar toch vooral ook een hele hoop seks. Hun motto is ‘make love, not war’ en dat doet ons afvragen wie hier nu eigenlijk het slimste dier op aarde is. Stamt de mens eigenlijk wel af van de aap? Misschien is het wel andersom… Leve Frans de Waal die mij met zijn onderzoeken tot deze levensvragen inspireert.
Dit is David Copperfield. David is een slimme vent die weet hoe je van goochelen ontzettend rijk kunt worden. Hij heeft constant een team van experts om zich heenlopen, van choreografes tot technici, die hem voor ieder detail van zijn show vertellen hoe hij dit het beste kan doen. Hierdoor is Copperfield de beste goochelaar ter wereld geworden en zijn collega’s altijd drie stappen voor geweest. Omdat zijn shows in Vegas en zijn tournees permanent zijn uitverkocht verdiend hij zakken vol geld en zit hij in de top tien rijkste beroemdheden ter wereld. Wat doet hij met al dat geld? Heel nuttige dingen: een stuk privé-strand kopen bijvoorbeeld en al zijn rechtszaken betalen. Tsja… Maar voor de rest blijft hij mijn held.
Dit is Ludovico Einaudi. Het is een Italiaan en hij maakt eenvoudige maar mooie muziek voor onder andere de piano. Zó eenvoudig zelfs dat ook ik in staat zou moeten zijn om dit te spelen van bladmuziek en daarom ben ik hier dan ook hard op aan het oefenen. Zij stuk Le Onde zou moeten gaan over twee nijlpaarden, maar daar merk ik nog niets van wanneer ik het speel. Misschien komt dat nog…
Dit is Renee Magritte. Hij is helaas ook dood, maar omdat hij een schilder van het surrealisme is, valt dat natuurlijk te betwijfelen. Magritte schilderde dingen zo saai dat het leek alsof ze rechtstreeks uit een woordenboek kwamen: een leeuw, een appel, een pijp, een paraplu… Het zijn echter hun bizarre ontmoetingen die zijn schilderijen zo interessant maken. Op de foto draagt hij een hoed. De hoed is een flop. Hij likt aan hand en slaat op kaas. De vis is gejat. Daarom verifieer ik het politiekincorrecte pantoffeldier in een theemuts uit Pakistan. Pak dat Magritte…