De Janse Mode
Veel mensen hebben een gat van onvrede dat ze met het een of ander proberen te vullen. Met religie of met wetenschap, met een huwelijk of met hard nadenken.
Ik had Steil aan de telefoon. Steil is een van mijn beste vrienden en heeft overal ideeën over. Als ik ergens niet uit kom dan vraag ik het aan hem. Meestal weet ik het daarna nog niet, maar dan heb ik in ieder geval nieuwe invalshoeken.
Dit keer had ik hoop op extra veel invalshoeken, want Steil had net namelijk een weekendje fulltime meditatie in Rotterdam achter de rug. Ik ging er dus vanuit dat zijn inzicht in de zaken des levens minstens met 100% was toegekomen. En dat was ook zo: ik raakte hopeloos verstrikt in een ingewikkelde discussie over tijd, dat volgens Steil helemaal niet bestond. Ik zei dat het wel bestond en dat ik verwachte dat mijn spiksplinternieuwe keyboard er de volgende morgen gewoon nog zou staan. ‘Jaaaa,’ zei Steil, ‘maar dat verwacht je. Het is nog niet zo.’ En hij zei: ‘Wat is nu? Nu was net. Het zal nooit nu zijn. Nu bestaat niet. En vroeger ook niet want dat is een herinnering. En de toekomst bestaat ook niet want dat is nog niet geweest.’ En zo ging het nog flink wat belminuten door.
Toen kwamen we op het onderwerp realiteit. Daar waren we het, geloof ik, wel over eens. Er zijn voor mij twee werkelijkheden die er toe doen: die van mijzelf en die van alle andere mensen bij elkaar. Alle andere werkelijkheden zijn niet relevant. Die zijn er slechts om mij gek te maken en in verwarring te brengen. Ik heb niet het idee dat er een geloof is waar ik als een puzzelstukje in pas, dus moet ik het kader van denkbeelden waarin ik leef zelf maken.
Dat doe je dan als volgt: je hebt een paar sterke dingen nodig waar je op kunt staan. Noem het heipalen. Heipalen kunnen je sociale cohesie zijn, of je talent, of een fantasiewereld. Als je er maar op terug kuntvallen.